پشوتن پسر گشتاسب شاه این افتخار را داشت که توسط زرتشت جاودانه گردد. این پهلوان در یایان جهان به همراه سایر جاویدانان یعنی کیخسرو، گیو، توس، سام نریمان، گرشاسب و اغریرث برای نجات ایرانشهرخواهد آمد. در بخش حماسی شاهنامه، پشوتن پهلوانی خیرخواه، اندرزگو و خردمند معرفی شده است. وی در نبرد رستم و اسفندیار برادر را از عاقبت کار پند می دهد و بعد از مرگ اسفندیار، پدر را به خاطر ترغیب اسفندیار به جنگ با رستم سرزنش می کند. پشوتن در هفت خوان اسفندیار، همراه برادراست و در مواقع ضروری فرماندهی سپاه را بر عهده می گیرد. پهلوانی است که دوست و دشمن او را به نیکی می ستایند. انه هم از نژاد شاهان داردانوس است همچون پشوتن خیرخواه، خردمند و جاودانه است. به قول هومر از حمایت خدایان بهره مند است. بعد از شکست تروا، باقیمانده سپاه را در ایتالیا سکنی می دهد. این دو پهلوان نماد انسانیت، شکوهمندی و تقدس می باشند.

ادبیات بومی لرستان دارای توانایی ها و ویژگی های منحصر به فردی است که متاسفانه هنوز آنچنان که باید و شاید مورد نقد و تحلیل قرار نگرفته است، شاید یکی از دلایل این مساله کم توجهی به چاپ اشعار شاعران محلی سرا باشد، به طوریکه بیشتر اشعار شاعران این دیار، هنوز به طور کامل گرد آوری نشده و به صورت شفاهی در میان مردم رواج دارند، نگاهی اجمالی به وضعیت شعر و شاعری در لرستان نشان می دهد، که مردم این دیار در سرودن اشعار فی البداهه، ذوق و استعداد شگفت انگیزی داشته اند و در میان آنان کسانی بوده اند که با آنکه سواد کافی برای خواندن و نوشتن نداشته اند، اما به دلیل داشتن طبعی موزون و خدادادی، اشعار زیبایی را از خویش به یادگار گذاشته اند که به خوبی معرف فرهنگ و نگرش های زیبایی شناختی مردم لرستان است. یکی از خصیصه های اصلی حاکم بر ادبیات لری شعر عاشقانه و تغزلی است که کم و بیش در آثار اکثر شاعران این منطقه دیده می شود. این گونه از شعر که بیش از هر چیزی، با عواطف و احساسات انسان ها سر و کار دارد، در شعر لری بازتاب گسترده ای داشته است و در بیشتر موارد با توصیفاتی متناسب با فرهنگ وشرایط اقلیمی این منطقه در آمیخته است. ایرج رحمان پور، یکی از شاعرانی است که در عرصه تکامل شعر لری نقش بسزایی داشته است. وی که یکی از خوانندگان و موسیقی دانان صاحب سبک و توانای لرستان است به دلیل داشتن شخصیتی چند بعدی و آشنا به مسایل شعر، توانسته است، نگرش های نوینی را در شعر لری بوجود آورد. یکی از جنبه های اصلی شعر او، اشعار عاشقانه و تغزلات شور انگیزی است که حجم وسیعی از اشعار او را در بر گرفته است، رحمان پور در توصیفات زیبایی که از عشق و معشوق داشته است از فضای بومی و تصاویر متناسب با فرهنگ و اقلیم لرستان استفاده کرده است که صمیمیت خاصی به اشعار او بخشیده است. ذهنیت تغزلی شاعر و در آمیختگی این ذهنیت، با پدیده ها و مسایل اجتماعی و گاه اسطوره ای، باعث ایجاد سبک خاص و منحصر به فردی در شعر لری شده است. در این مقاله به تحلیل و بررسی تغزلات ایرج رحمان پور می پردازیم و مولفه های حاکم بر تغزلات وی را مورد نقد و تحلیل قرار می دهیم.